She still thinks about him a lot. They never said goodbye, they just stopped talking. That’s how she knows it is a permanent goodbye. Permanent goodbyes are rarely said out loud and almost never explained. They just are. He knew, and so did she, that they couldn’t be friends anymore after what happened. But that doesn’t mean she is at peace with it. She misses him. The way he could make her laugh and think. The way he could make her do things she would normally be too scared to do. Together they would get in all kinds of trouble. Good trouble, the kind of trouble that makes you feel alive. Now that side of her is gone. The worst thing is that he doesn’t seem to care, it looks like he is just going on with his life, like nothing of any significance happened. That hurts her more than not seeing him anymore. If only she would know he cares too, that he suffers too. But they don’t talk so she will never know. Maybe to him it looks as if you are going on with your life like nothing happened too, stranger.

«Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, αλλά η απάθεια».

ενας κλοουν που δακρυζει...

Λαμπιόνια φως και μουσική,
σε μια παράσταση ολόιδια με άλλες,
εκεί στου τσίρκου τη σκηνή,
είναι ένας κλόουν που πέφτει από τις σκάλες

Φοράει καπέλο αστραφτερό,
Και μοιάζει να’ χει τόσο κέφι.
Γελάει, παίζει σαν μωρό,
Χορεύει ασταμάτητα χτυπώντας ένα ντέφι.

Γέλα κλόουν, αυτό σου ζητούν,
Όλοι τώρα μαζί σου γελούν,Γέλα κλόουν, γέλα ξανά,
Κρύψε το δάκρυ αυτό που κυλά.

Μη σταματάς, αυτό σου ζητούν,γέλασε κλόουν ξανά και ξανά,
κανείς δεν νοιάζεται αυτούς που πονούν,
με σένα, με μένα, γελούν δυνατά.

Λιγάκι ακόμα… γέλα ξανά,
τελειώνει η παράσταση, λιγάκι κρατήσου,
άκου τους τώρα…γελούν δυνατά,
σε λίγο του τσίρκου τα φώτα θα σβήσουν.

Και τότε κλόουν, σ΄αφήνω να κλάψεις,
καθώς εκείνοι θα φεύγουν γεμάτοι χαρά,
τότε, μονάχος μπορείς να ξεθάψεις,
το δάκρυ που κρύβεται μες την καρδιά.

Και τότε κλόουν, μπορείς να ουρλιάξεις,
πετώντας μακριά αυτή τη στολή.
Μες τον καθρέφτη μπορείς να κοιτάξεις
και να τρομάξεις απ΄την θολή σου μορφή.

Και ο καθρέφτης κομμάτια θα σπάσει,
όπως το γέλιο σου σπάει την καρδιά,
και το καπέλο την λάμψη θα χάσει,
μέχρι ν’ ανοίξουν τα φώτα ξανά.

Αιώνια κλόουν στου τσίρκου τα φώτα,
να κάνεις τους άλλους πολύ να γελούν.
Να εύχεσαι να’ σουν ξανά όπως πρώτα,
μα να γνωρίζεις,
πως μόνο οι «κλόουν» μπορούν να επιζούν...

- Ξέρεις … όταν είναι κανείς πολύ λυπημένος αγαπά τα ηλιοβασιλέματα...

.

       Αναρωτιεμαι πως μπορεις να ξεχασεις καποιον που αγαπουσες.Πως μπορεις να μην σκεφτεσαι καποιον που παλιοτερα ηταν ολη σου η ζωη.?Πως γινεται ολοι παντα να φευγουν,ακομα και αυτοι που σ'αγαπουσαν?Και γιατι ειναι τοσο δυσκολο να βαλεις στην ακρη τον εγωϊσμο σου?Γιατι ακομα και οι πιο κοντινοι σου ανθρωποι,ανθρωποι που περνας μαζι τους ατελειωτες ωρες της μερας,να μην μπορουν να καταλαβουν οτι δεν εισαι καλα?

        Μου λενε συνεχεια οτι μου αξιζει κατι καλυτερο και ξερω οτι ολα για καποιον λογο γινονται.Το πιστευω.Ομως δεν μπορω να φανταστω κατι καλυτερο απο εκεινον.Εχω χωρισει τον εαυτο σε δυο κομματια .Το πρωτο κομματι θελει να προχωρισω μπροστα ,να ζησω νεες εμπειριες και να βρω κατι αλλο καλυετρο,να ζησω ολα αυτα που πρεπει να ζησω.Το αλλο κομματι θελει να μεινει πισω.Να ελπιζει σε κατι που δεν προκειται ποτε συμβει και να ζει με αναμνησεις...
         Αναμνησεις που ή θα κρατησω γιατι εκει βρισκεται ενα μεγαλο κομματι μας ή θα τις πεταξω για τον ιδιο ακριβως λογο.......Καληνυχτα.

                                                                                                                      kisses

                                                                                                                       xxx